Verliezen, het nieuwe verdienmodel van de gemeente Stein…

Eerder heb ik al eens aa​ndacht besteed aan het fenomeen waarbij de overheid betalingen aan een burger kan verrekenen met schulden die die burger heeft (art. 60a PW). Een tot de verbeelding sprekend voorbeeld aan de borreltafel is de uitkeringsfraudeur die een aanzienlijk bedrag moet betalen aan een gemeente. Het zou, zo is de redenering, toch wat vreemd zijn als die fraudeur wel bedragen zoals dwangsommen van die uitkeringsinstantie zou kunnen claimen als hij zijn schuld aan de gemeente nog niet heeft terugbetaald.
 
Ik moest daar aan denken bij het lezen van nieuwe plannen die er zijn om de rechtshulp te versoberen. Opvallend is daarbij een bericht in dagblad Trouw :
 
 
Lof is er bij alle partijen dat de minister overheidsinstanties – zoals de sociale dienst, IND of UWV – met hogere proceskosten wil dwingen zich bij een conflict met burgers minder formeel op te stellen, wat vaak tot rechtszaken leidt.
 
 
En als je dan een een beetje kunt tellen, dan snap je meteen in welke zakken dit bedrag gaat verdwijnen. Niet duidelijk ?
Daarom even terug naar het voorbeeld van de uitkeringsfraudeur. Indien vast komt te staan dat hij ten onrechte een uitkering heeft gehad dan zal hij deze moeten terugbetalen. Daarvoor gelden regels, zoals de regel dat hij in ieder geval een deel van zijn uitkering moet kunnen behouden om zo te kunnen leven. Stel dat de gemeente vaststelt dat hij zo’n  € 100,00 per maand kan terugbetalen, dan duurt het wel even voordat een schuld van een paar maanden uitkering heeft terugbetaald (zeker omdat hij het ontvangen bedrag tweemaal terugbetaald: het bruto bedrag en een boete van 50% of 100% van dat bedrag).

 

Nu gaat deze fraudeur met succes in beroep en de rechter bepaalt dat hij maar de helft van het bedrag hoeft terug te betalen. Dan nog kan het wel een t​i​​jdje duren voordat het bedrag geïncasseerd is. Maar daar komt art. 60a PW de gemeente te hulp. Het geld dat de gemeente moet betalen zodat de burger de ingeschakelde advocaat, rechtshulpverlener of vakbond kan betalen, mag meteen in één keer verrekend worden met de schuld die er wel nog staat. Sterker nog, dat kan zelfs als er een schuld staat die niks met de fraude te maken heeft !

De gemeente Stein werd in oktober en november een fiks aantal keren door de Rechtbank en de Centrale Raad van Beroep op de vingers getikt. Van de besluitvorming rond het stoppen van uitkeringen en terugvorderen bleef maar een deel over. Toch gingen de ambtenaren van de gemeente lachend naar huis. In plaats van iedere maand een kleine bedrag administreren als terugbetaling op de resterende schuld kon de gemeente een fiks bedrag aan proceskostenveroordelingen afboeken van de resterende schuld. Niks beslagvrije voet of andere regels, niks betalen van de rechtshulpverlener, gewoon bijschrijven op de rekening van de gemeente. Ambtenaren die hun besluiten bij de rechter zien sneuvelen leveren daarmee een grote bijdrage aan het binnenhalen van vorderingen. Ik wed dat er iedere maand een bos bloemen op hun bureau staat als medewerker van de maand… omdat ze verliezen.

Als de plannen van Dekker doorgaan zullen deze bedragen dus hoger worden en kan de gemeente nog gemakkelijker schulden incasseren. Klinkt dus sympathiek aan de borreltafel, maar is steun aan slecht presterende gemeenten en ambtenaren.

De eerste vraag die een rechtshulpverlener moet stellen aan een cliënt is of hij schulden heeft aan de overheid. Heeft hij schulden dan kun je hem beter niet helpen, want als je je werk goed doet en wint, zul je naar de betaling voor je werk kunnen fluiten.

 
Daarin zit het echte uithollen van de rechtsstaat.
 
 
 
Aanvulling:
 
Vanuit een ander perspectief schreef Thomas Sanders een column in het Advocatenblad in 2017:
 
de redenering heeft uiteindelijk hoe dan ook drie bizarre consequenties. Ten eerste: het gemeentebestuur mag veren plukken van een kip die geen schuld draagt aan de onrechtmatigheid die tot de proceskostenveroordeling heeft geleid. Ten tweede: de advocaat die de fout van het gemeentebestuur aan het licht heeft gebracht, draait op voor de kosten als ‘zijn’ RvR geen soepelheid betracht. Ten derde: slecht procederen loont; de advocaat die de beroepsprocedure verliest, wordt namelijk niet geconfronteerd met een korting op de toevoegingsbijdrage. Nogmaals: welke advocaat of rechter kan dit met droge ogen uitleggen aan een redelijk denkend en handelend buitenstaander?
 
 
 
 
(c) dolf gregoire 2018.11

Een reactie op “Verliezen, het nieuwe verdienmodel van de gemeente Stein…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s